ამ ჩანაწერის გაკეთებას სულ არ ვაპირებდი, მაგრამ ამ ბოლო დღეებში განვითრებულმა მოვლენებმა ძალიან შემძრა და არ შემეძლო, რომ ეს ასე საჯაროდ არ გამომეტანა.
ამას წინათ იმედზე ”ჟურნალისტის დღიურის” გადაცემაში გავიდა სიუჟეტი უპატრონო მოხუცების შესახებ, რომლებსაც ქუჩაში სძინავთ და კათარზისში დადიან გამოსაკვებად. შეგვძრა ამ ბებოების და პაპების ამბავმა, რომლებიც ნატრულობენ, რომ ღამის გასათევი ადგილი ჰქონდეთ, თბილ ლოგინში ეძინოთ. ამის შემდეგ ჩამოვყალიბდით გარკვეული ჯგუფი, რომლებცი რაღაცა სახით ვაპირებთ დახმარებას, თუმცა აქ არ დავიწყებ მაგის წერას, რადგან ჩვენი მიზანი არაა ამის განვრცობა და ხალხისთვის გაგებინება, არც ოფიციალური სახე არ მიგვიცია. მე აქ სულ სხვა რამის დაწერას ვაპირებ.
ჩვენი საქმიდან გამომდინარე შეხება უნდა გვქონოდა კათარზისთან. მე ამ ორგანიზაციაზე ძალიან სათნო წარმოდგენა მქონდა, რომ ყველანაირად ეხმარებოდნენ მოხუცებს და უზრუნველყოფდნენ მათ. მივედით… არის სამ სართულიანი შენობა, რომელიც საკმაოდ სუფთად გამოიყურება, ქვედა სართულზე არის ჰოლი, სადაც სხედან საყვარელი ბებოები და პაპები, ჭორაობენ, უყურებენ ტელევიზორს, ასევე აქვთ სარეპეტიციო დარბაზი, საიდანაც მუსიკის ხმა გამოდიოდა. გაგვიხარდა, თუმცა გაკვირვება წინ გველოდა. ავედით ზედა სართულებზე და რას ვხედავ. განთავსებულია უამრავი კაბინეტი, უამრავი… ყოველ მათგანზე წარწერა ”დირექტორი”, ”დირექტორის მოადგილე”, ”სახლის დედა”… ამის შემდეგ ისმის კითხვა: ”რამდენ მოხუცს იტოვებთ ღამე?” და პასუხი ”12-ს”.
გული ჩამწყდა ამ უსამართლობით. ადამიანებო, მთელი დერეფნული სისტემა დივნებით და სავარძლებით გაქვთ მოფენილი, გაქვთ სრულიად არასაჭირო კაბინეტები, იმის მაგივრად, რომ ცალ-ცალკე ოთახებში სხედხართ დირექტორი და მისი მოადგილე არ შეიძლება რომ ერთად იყოთ? ამის შედეგად, ხომ განთავუფლდება ერთი ადგილი და მოხუცებს დატევთ? რა ნამუსით მუშაობთ, როცა იცით ამ თავსხმა წვიმებში ვიღაცა საწყალ მოხუცს ქუჩაში სძინავს და იყინება? გასაგებია, რომ ესეც სამუშაოა, კი გატონო, აიღეთ ხელფასები, აითვისეთ თანხა შემოსაწირებიდან და დაფინანსებიდან, მაგრამ ასე უსულგულოდ როგორ შეიძლება? არ ვიცი, ძალიან ცუდად ვარ. დავდივარ და ამ ხალხის სახე მიდგას თვალწინ. არც მინდ აბევრი ვწერო, სახელების და გვარების ჩამოთვლისაგან თავს ვიკავებ, არ მინდა პრობლემები, რადგან კეთილი საქმე გვაქვს დაწყებული და მეშინია ამის გამო ხელი არ შეგვეშალოს, თორემ ძალიან დიდი პოსტის გაკეთებას ვაპირებდი ამ საკითხთან დაკავშირებით.
თქვენც დაბერდებით, არავის ვუსურვებ ასე მიტოვებულ სიბერეს, როცა კაციშვილი არ გყავს. იცით ერთი ბებო როგორ შემოგვყურებდა? 2 წლის ბავშვიით, რომელიც რაღაცას ელოდება შენგან, მისი თვალები არასოდეს დამავიწყდება, რატომ უნდა ეძინოს გარეთ? როცა არის შესაძლებლობა იმისა რომ გაკეთდეს ოთახები.
.
ბოდიში არეულ ჩანაწერზე. ცუდათ ვარ ამ ყველაფრის გამო.
თუმცა ვფიქრობ, რომ ფრიად საპატიო მიზეზების გამო. გადაწყვეტილება მივიღეთ სხვაგან გადავსულიყავით საცხოვრებლად, რა თქმა უნდა ქირით. ჩვენი ბინა, რომელიც მშენებარეა ალბათ 3 საუკუნის მერე ჩაგვბარდება, რადგან სულ გაჩერებულია. ახლა კი წარმოიდგინეთ რა პროცესია 3 ოთხანიანი ბინის დაცლა და ჩაბარგება, ამას პლიუს როცა სახლში 9 თვის ბავშვი გყავს, მართალია ჩემი მული მეხმარებოდა, მაგრამ მას თომა ებარა, რადგან იმ ასაკშია 100 %–იან ყურადღებას ითხოვს.
ისღა მაკლია თომა ზურგზე წამოვიკიდო ტომარით და ეგრე ვიარო 
